Ooit las ik in “Het zijn net mensen” van Joris Luyendijk hoe oorlogen tegenwoordig door marketingmachines worden ondersteund. Als voorbeeld werd hierbij het conflict tussen de Palestijnen en Israël gebruikt. De marketingmachine van Israël was velen malen beter dan die van de Palestijnen. Dit is belangrijk, want een oorlog of conflict win je niet alleen, maar met compassie van andere landen.Het journaal en de kranten waren de enige plek waar wij als potentiële achterban geïnformeerd werden over de gebeurtenissen. Hoe deze nieuwsvoorziening in beeld werd gebracht dacht zelden iemand over na. Natuurlijk is de informatie objectief, Philip Freriks zegt het immers.
Maar propaganda is de hele geschiedenis al de basis waarop oorlogen drijven, lees hier hoe Duitsland de media inzette tijdens de Tweedewereld oorlog. Film was hierbij van essentieel belang.
Sociale media, en met name Twitter hebben er voor gezorgd dat deze enkelvoudige subjectieve informatiestroom is omgezet naar duale subjectieve informatie met wederhoor. Het is namelijk een illusie om te denken dat informatie die wordt verstreken objectief is, vanuit persoonlijke perceptie is dit schier onmogelijk.
Daarom is het gek genoeg positief dat zelfs de Taliban Twittert. Zo krijg je namelijk alleen een zelfregulerend medium waarbij informatie centraal staat, en niet een persoon, land, instantie, ect.
Ook hulde aan Twitter dat zij zich niet mengen in internationale betrekkingen en iedereen Twitter mag gebruiken als spreekbuis! Democratie leeft bij de gratie van controle over de mensen die controleren en Twitter faciliteert hier een beetje aan mee.
Volg de Taliban hier zelf via Twitter.
Geschreven door Boudewijn
